Teksty

Muzyczuk zaczyna swoje dzieło od eksplikacji natury paranoi. To, co stanowi wstęp teoretyczny do spektakularnej pod względem objętości i treści całości, na kolejnych stronach zostaje przekute w intensywną praktykę – o Zmierzchu magów Daniela Muzyczuka pisze Łukasz Krajnik.

To w istocie wypis z lektur własnych autorki, którym dzieli się ona ze światem bez intencji ewangelizacyjnych. To poparte wieloma przykładami zaproszenie do podjęcia wysiłku lekturowego nie z obowiązku, a dla czystej przyjemności, w odpowiedzi na w pełni uświadomioną potrzebę – o Książce o (nie)czytaniu Justyny Sobolewskiej pisze Radosław Młynarczyk.

Przełożone przez Kacpra Bartczaka wiersze formalnie i tematycznie wykraczają dalece poza poetycki opis jednostkowego przeżycia, także doświadczenia żałoby – o Żarliwej elegii Petera Gizziego pisze Karol Poręba.

Autor zaczyna opowieść o artyście niczym film sensacyjny, od wspomnienia napadu na mieszkanie bratanka Mariana, Wojciecha Walentynowicza, i od przywołania pytań, które zadawano przypadkowym widzom i przechodniom: kto narysował Koziołka Matołka? – o książce Marka Górlikowskiego Ilustrator. Przygody ojca Koziołka Matołka tylko dla dorosłych pisze Paweł Chmielewski.

Książka wyraża ambicje powiedzenia czegoś o ważnym problemie społecznym i rzeczywiście autorka realizuje ten zamiar w swoiście poetycki sposób – o debiutanckim tomie gap Dominiki Filipowicz pisze Wojciech Kopeć.

Z ciszy archiwum wyłonił się rytm. Poszukiwania archiwaliów przerodziły się w poszukiwanie formy poetyckiej, która uniosłaby nienapisaną dotąd historię. Zdaniem Hutchinsona nowa opowieść wymaga bowiem nowych rozwiązań formalnych – o książce Szkoła ćwiczeń. Poemat Ishiona Hutchinsona pisze Joanna Mąkowska.

Głód Macieja Dudy to bez mała sto krótkich, w większości pozbawionych akcji rozdziałów; drobnych nitek, mikrohistorii, z których utkane zostają dwie większe, splatające się chwilami opowieści – o debiucie prozatorskim Macieja Dudy pisze Adam Woźniak.

Monolok jest utworem, w którym autor łapie swój własny, stabilny ton. To książka o oswajaniu świata, który znika, ale zostawia ślady w języku, w porównaniach, w tych śmiesznych i strasznych historiach – żywych, o ile ktoś poniesie je w opowieści – o najnowszej książce Pawła Sołtysa pisze Sylwia Chutnik.

Wierzę, że spotkanie z prozą Blechera pozostawia w nas głęboki ślad, dotykając naszych największych atawistycznych lęków – tych związanych z chorobą, samotnością, śmiercią. Równocześnie skłania nas do refleksji nad tym, jak korzystać z życia i mimo wszystko dążyć do względnego dobrostanu – o Dziełach zebranych Maxa Belchera pisze Olga Bartosiewicz-Nikolaev.

Najnowsza książka Krzysztofa Grudnika gatunkowo sytuuje się na przecięciu nieco złośliwego felietonu (miejscami przypominającego pamflet), poradnika dla początkujących pisarzy i pisarek tworzących w konwencji szeroko pojętej grozy oraz tekstu o pewnych cechach opracowania popularnonaukowego – o Gryzę grozę… pisze Kajetan Poniatyszyn.

Czar Maroka był mocnym debiutem. Swoją przygodę artystka rozpoczęła w 1928 roku, gdy wędrowała od Casablanki, Marrakeszu – gdzie mieszkała ponad trzy miesiące – aż po Mogador, Taroudant oraz Agadir – o książce Sofii Jabłońskiej pisze Aleksandra Zińczuk.

Tam na niebie są rzeki to książka ogromna – zarówno pod względem objętości, jak i liczby jej kontekstów, uwzględnionych perspektyw czy zawartych w niej szczegółów, zakrojona z epickim rozmachem i rozpisana na wiele planów czasowych oraz scenerii – o najnowszej powieści Elif Şafak pisze Justyna Chmielewska.