Teksty

Marcin Kościelniak uprawia pisarstwo nieskażone obojętnością, osadzone w aktualności, a jednocześnie powiązane z przeszłością. Tak dzieje się w jego książce Aborcja i demokracja. Przeciw-historia Polski 1956–1993, której patronują Michel Foucault i Jacques Derrida – pisze Anna Burzyńska.

Prawie trzyletnia terapia przebiega pod znakiem niezwykle bolesnej szarpaniny między przepełnioną poczuciem winy Didion a jej córką. Dostrzegamy tu znajome tropy zagubienia, zaniechań, błędów i niesymetrycznych relacji, skutkujące całkowitym nieprzystosowaniem córki do życia – o Notatkach dla Johna Joan Didion pisze Agata Pyzik.

Książka wykracza poza samą formułę świadectwa, choć mimo upływu czasu, osiemdziesiąt lat po wojnie, gdy nadal pojawiają się ludzie podważający prawdziwość Holocaustu, wciąż jest to uzasadniona funkcja tego rodzaju tekstów – o powieści Kapo Aleksandara Tišmy pisze Aleksandra Wojtaszek.

Wyobraźmy sobie pomarańczę, po której chodzi mucha. Obraz ten zasugerował czytelnikom geograf ­Wacław Nałkowski (ojciec pisarki Zofii i rzeźbiarki Hanny), aby wyobrazili sobie kształt Ziemi. Zofia Król, autorka Drogi przez łąkę…, w ramach eksplorowania świata zaproponowała odbiorcom towarzystwo pomarańczowego ludzika z Google Street View – pisze Ewelina Adamik.

Surrealny język pozwala autorce w ciekawy sposób zestawiać kolejne obrazy i rekwizyty, przechodzić od jednego obiektu czy układu obiektów do kolejnego – o tomie poezji Tylda Amelii Żywczak pisze Michał Memeszewski.

Nie twierdzę, że Mokry w Solaryszach tworzy projekt samoświadomego antyposthumanizmu. Jego decyzja o umocnieniu pozycji człowieka to raczej poza, stroszenie piór, swoista strategia obronna wyłącznie przeciwko nieokreślonym danym i algorytmom – o najnowszym tomie poezji Marcina Mokrego pisze Irmina Bloch.

Kwiaty, dziewice i upiory… trzeba czytać raczej jak słownik czy encyklopedię, to znaczy sięgać po nie w miarę potrzeby lub chęci i otwierać tam, gdzie znajdują się poszukiwane informacje – o najnowszej książce Elżbiety Zarych pisze Michał Gliński.

Czytana dzisiaj książka Harpman nie jest wywrotowa, a zaproponowana przez autorkę prawie trzydzieści lat temu interpretacja wydaje się obecnie dość anachroniczna – o drugim wydaniu Orlandy Jacqueline Harpman pisze Izabella Adamczewska-Baranowska.

Co i kogo mamy przed oczami, gdy słyszymy w Polsce słowo „lewica”? Przez pryzmat jakich doświadczeń na nią patrzymy? Jak ją uchwycić w codziennym życiu, aby znaleźć głosy lewicowe poza logiką towarową? – o książce Dawida Kujawy W myśl prawa geometrii. Jak lewica przestała się martwić i pokochała logikę towarową pisze Anna Cieplak.

Początkowo wizja pisania o zamrożonych emocjach wydawała mi się bardzo pociągająca. A tym bardziej – wizja pisania o zamrożonych emocjach na podstawie dwóch powieści – o książkach Jen Beagin i Ottessy Moshfegh pisze Agnieszka Wójtowicz-Zając.

Tadzio, Tadek, Tadeusz: oto portret prawdziwy, zwielokrotniony, zmieniający się nie tylko w czasie i pod wpływem wydarzeń zewnętrznych, ale przede wszystkim mieszczący w sobie tragedie i sprzeczności – o książce Nieocalony. Tadeusz Borowski. Biografia Marty Byczkowskiej-Nowak pisze Magdalena Brodacka-Dwojak.

Czy w dobie permanentnego kryzysu bicie na alarm ma jakikolwiek sens? Kto lub co miał(o)by być naszym kanarkiem w kopalni? Jak, o czym i dlaczego w ogóle opowiadać w cieniu katastrofy? – o twórczości Judith Schalansky pisze Paulina Frankiewicz.