Teksty

Nowa powieść Kaina powstaje na znanym fundamencie: to spektakl, który przybiera formę swoistego dziwowiska, teatr niepostrzeżenie zmieniający się w cyrk pełen zamaskowanych postaci – o Czarnej skrzynce Dawida Kaina pisze Wojciech Gunia.

Kibel to literackie laboratorium, w którym ciało spotyka się z kodem, a język z tym, co nienazwane i wyparte – o powieści Anny Sudoł pisze Natalia Królikowska.

W pisarstwie Jenny Erpenbeck zauważalny jest brak językowego katharsis. W Kairos z każdego zdania powoli sączy się ból pustki, której nie sposób oswoić. Autorka urywa opowieść w pół słowa, zamyka nas razem z bohaterami w korytarzach wyliczeń, a te wciągają głęboko w atmosferę błogiej nieskończoności – o powieści Jenny Erpenbeck pisze Karolina Niemiec.

Potrzeba tworzenia zdaje się dla podmiotu irytująca niczym owad wbijający się w skórę – odbiera poecie komfort, nieustannie o sobie przypomina, zakłóca spokojnie nicnierobienie – o najnowszym tomie wierszy Kamila Kawalca pisze Karolina Górnicka.

Mowa Radosława Kobierskiego jest jego własnym głosem, mimo że autor tak często podpiera się cudzym słowem. Jest to próba zawrócenia i (później) zatrzymania czasu w decydującym momencie, oddanym na starym zdjęciu; pokazania, jak słowo staje w poprzek biegu lat – o najnowszym tomie wierszy Radosława Kobierskiego pisze Rafał Rżany.

Johnson nie wierzy w to, że ludzie są skazani na bycie grzesznymi, że rodzą się w popapranej konfiguracji. To tylko ofiary Ameryki, jej dziwactw i krzywo rozumianej wolności, czy też ciągłego stawania się na nowo. To tylko sen nagle stał się koszmarem – o prozatorskim debiucie Denisa Johnsona pisze Piotr Brencz.

Koniec zabawy jest powieścią przewartościowującą starość w wielu wymiarach, mnożącą pytania, z których zasadniczym wydaje się to graniczne: kiedy człowiek uznaje, że jest już stary? – o książce Jacka Melchiora pisze Tymoteusz Milas.

Do rewizji własnych przekonań na temat pierwszeństwa motywu klasowego nad narodowym popchnęła Burka ta sama potrzeba dogłębnego pojęcia istoty obserwowanych zjawisk, która daje o sobie znać we wszystkich jego pismach – o Autoportrecie z okruchów Tomasza Burka pisze Adam Partyka.

Miniatury prozatorskie Konwerskiej nasuwają mi na myśl anamorfozę – zniekształcenie, które jest efektem zaprojektowanego punktu widzenia, skutkiem dziwacznej perspektywy – o Rzeczach robionych specjalnie Emilii Konwerskiej pisze Izabella Adamczewska-Baranowska.

Świetny debiut, Love song, zapewnił Karolinie Krasny wysoką pozycję wśród młodych talentów polskiej sceny literackiej. Druga książka tej autorki jest utworem w pewnym sensie jeszcze bardziej programowalnym. Pozwala ułożyć świat przedstawiony w swobodnie wykoślawioną alternatywną rzeczywistość. I to niejedną – o Strefie II Karoliny Krasny pisze Konrad Janczura.

Tę książkę czyta się szybko i z wypiekami na twarzy, raz po raz otwierając oczy ze zdumienia. Bo temat ważny i prawie dziewiczy, bo pomysł wyjściowy znakomity, ale… co jakiś czas coś w lekturze zgrzyta, konstrukcja opowieści niebezpiecznie się chwieje – pisze Łukasz Drewniak o Teatrze Żydowskim im. Estery Rachel i Idy Kamińskich w Warszawie Marty Bryś.

Autorka dekonstruuje świat (męskiej) ludowej epiki bohaterskiej i posługując się prześmiewczo jej kliszami, w autoironicznym geście powołuje do istnienia baśniową czarownicę Milenę, narratorkę i zarazem gniewną antybohaterkę poematu – o Dzieciach Mileny Marković pisze Sylwia Nowak-Bajcar.