Pasmo: Prasówka

Kiedy to wszystko się skończy, będziemy innymi ludźmi Adrianny Alksnin to opowieść, która mogłaby być  auto-da-fé milenialsów albo całkiem niezłą satyrą na krakowską, ale też warszawską, bohemę. Michał Trusewicz dostrzega jednak wiele jej minusów.

Czy moc tłumacza jest tak wielka, by z autora, którego mają na chorągwiach konserwatyści, uczynić pisarza lewicowego? Czy światopogląd tłumacza może w dostrzegalny sposób odcisnąć się na tłumaczonym tekście – czy tłumacz może po swojemu oświetlić, a nawet zintensyfikować jego polityczne przesłanie? Czy taki zabieg jest możliwy zawsze, bez względu na charakter utworu?

Wiek środka ma też dobre strony: znajdujemy się pomiędzy skrajnościami, nie jesteśmy już młodzi i głupi, a nie staliśmy się jeszcze całkiem starzy i zgorzkniali. To też czas, kiedy na wielu poziomach mamy wreszcie trochę spokoju, bo „kreatury z przeszłości straciły swoją moc”, a coraz mniej rzeczy nam już imponuje. O książce Mała empiria Katarzyny Sobczuk pisze Karolina Rychter.

Na tom Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego Przeszłość zagarnia swoje piękne dzieci składa się cykl 55 wierszy skonstruowanych z precyzyjnie dobranych elementów autobiograficznych, geograficznych, społecznych i historycznych.

Węgierskie morze – ten tytuł to autocytat, nawiązanie do wiersza Kit. Czyli nic nowego? Pozory mogą mylić, na gruncie poezji bywa tak nader często. Zaczynając kształtowanie swojego autorskiego języka, Marcin Sendecki wychodził od poetyki napięcia, objawiającej się w pozostawionych na końcach wersów spójnikach i przyimkach czy pozbawionych łącznika metaforach.