Teksty

Percival Everett, świadomy magicznej mocy języka, posługuje się nim jako bronią, co jest naturalne, bo polem bitwy jest tu fikcja literacka. Słowo staje się narzędziem wymierzania sprawiedliwości, gdyż nie można w tej sprawie liczyć na naturę, Boga ani historię. Pozostaje trzymać się magii języka – mówi Tomasz Macios, tłumacz Drzew, w rozmowie z Amelią Sarnowską.

Róża Ostrowska, pisarka i scenarzystka teatralna, zmarła w Gdańsku w Niedzielę Palmową 25 marca 1975 roku. Pięćdziesiąt lat po przedwczesnej śmierci autorki Wyspy ukazał się wybór jej najciekawszych utworów w autorskim opracowaniu profesor Ewy Graczyk, z którą rozmawia Anna Sadowska.

Zawsze mnie pociągała idiomatyczność dobrych tekstów poetyckich, to, że są sobą tylko w języku, w którym powstały. I że nie da się ich sparafrazować, a już na pewno sprowadzić do anegdoty czy historyjki – mówi Dariusz Sośnicki w rozmowie z Romanem Honetem o swoim najnowszym tomie wierszy Reprezentacja zwierząt.

Po 1968 roku naprawdę sądziłam, że w Polsce niewiele osób będzie chciało zajmować się literaturą jidysz czy choćby mówić w tym języku. Ostatnie ćwierćwiecze uświadomiło mi, że historia lubi zaskakiwać. Mamy jeszcze mnóstwo pracy – mówi Bella Szwarcman-Czarnota, autorka antologii Mam dla Was historię, w rozmowie z Karoliną Koprowską.

Wielu czytelników i krytyków popełniło błąd, utożsamiając Borowskiego z vorarbeiterem Tadkiem z opowiadań oświęcimskich. Dzięki świadectwom kolegów pisarza z obozu dziś wiemy, że jego zachowanie było zupełnie inne od zachowania Tadka – mówi Marta Byczkowska-Nowak, autorka książki Nieocalony. Tadeusz Borowski. Biografia, w rozmowie z Magdą Huzarską-Szumiec.

Nazwanie duchowego spadkobiercy Złotych Kurczaków po prostu Wrocławskim Festiwalem Komiksów Niezależnych w ogóle nie wchodziło w grę. Na stole znalazło się ponad trzydzieści propozycji, z których ostatecznie wyłoniły się Podziemne Kocury – o współczesnym komiksie niezależnym i festiwalu Podziemne Kocury z Martą Falkowską rozmawia Dominika Gracz-Moskwa.

Kim są, dokąd zmierzają, czego potrzebują? Koła, kluby, grupy, ekipy i związki. W tym cyklu oddajemy głos wspólnotom literackim. Reprezentujące je osoby mogą przedstawić się czytelniczkom i czytelnikom za pomocą dowolnej formy przekazu, o ile tylko hardware i software „Dziennika Literackiego” tę formę przetrawią. Dziś na naszych łamach gości Bialski Klub Literacki „Maksyma”.

W mediach czytamy o ofiarach ataku rakietowego: dwóch zabitych, dwudziestu rannych. Celem literatury czy po prostu sztuki jest opowiedzenie historii tych dwóch zabitych i tych dwudziestu rannych ludzi – mówi Ołeksandr Myched w rozmowie z Łukaszem Kaczyńskim.

Publikowała w tygodniku „The New Yorker”, w „The Atlantic Monthly”, w „Harper’s Magazine” i w „Przekroju”. Pijała herbatę z Eleanor Roosevelt, przepisywała dla Tuwima Kwiaty polskie, przekonała Kosińskiego, żeby napisał Malowanego ptaka – o Mirze Michałowskiej z autorką jej biografii, Moniką Ksieniewicz-Mil, rozmawia Agata Napiórska.

Moim celem nie jest wyprowadzenie komiksu poza „Komiksowo”, ale sprawienie, by został on uznany za literaturę. Nie powinniśmy oceniać dzieła przez pryzmat medium, ale przez pryzmat treści. Niech komiksy, książki i filmy istnieją obok siebie, podzielone wyłącznie według kryterium gatunku – mówi Ottoich w rozmowie z Dominiką Gracz-Moskwą.

Myślę, że poezji jest bliżej do filmu niż prozie. Pier Paolo Pasolini mówił, że poezja to obraz, znak. To tak jak ujęcia. Wiersze mają w sobie wszystkie elementy: wizualne, montażowe, dźwiękowe – mówi reżyserka Jagoda Szelc w rozmowie z Barbarą Klicką.

Niesamowitość od samego początku stanowiła integralną część literatury japońskiej. Podobnie jest zresztą w przypadku literatury innych kultur czy obszarów językowych, gdzieś u swego zarania będącej próbą zrozumienia tego, co niezrozumiałe, oswojenia absolutu – mówi Andrzej Świrkowski, badacz i tłumacz literatury japońskiej, w rozmowie z Anną Marchewką.