Teksty

Nie samym pisaniem żyją twórcy. Co odciąga ich od pracy literackiej, co zaprząta im myśli? Jak autorki i autorzy odnajdują się w niełatwej rzeczywistości? Z czego rezygnują, by móc tworzyć? Na te i inne pytania staramy się znaleźć odpowiedzi w cyklu Kiedy nie piszą. Tym razem Małgorzata Bugaj rozmawia z Filipem Zawadą.

Kuryluk pisze, jakby sprawdzała, czy jej wiersz można byłoby zaśpiewać. Połączenia plastyczności z rytmem słów nie traktuje jako problemu; przeciwnie, dostrzega tu bogactwo – o poetyckiej i plastycznej twórczości Ewy Kuryluk pisze Anna Arno.

Wiedźmin i komiks pojawili się w moim świecie mniej więcej w tym samym czasie, choć całkowicie osobno. Wychowywałam się na literaturze fantastycznej, pierwszy numer „Nowej Fantastyki” zakupiłam jako dziecko – o komiksowych adaptacjach Wiedźmina Andrzeja Sapkowskiego pisze Aleksandra Zielińska.

Teksty Lu Xuna mają głębszy wymiar, co widać już na poziomie języka. Tak jak w Europie łacinę zastąpiły języki nowożytne, tak w Chinach klasyczny wenyan miał zostać wyparty przez baihua. Reforma języka i pisma była tam znacznie bardziej złożona niż na Zachodzie – o zbiorze opowiadań Do boju! Lu Xuna pisze Krzysztof Katkowski.

W redakcji „Dziennika Literackiego” wertujemy różnego rodzaju czasopisma w poszukiwaniu interesujących tekstów. Wyławiamy artykuły, które nas intrygują, poruszają, prowokują do rozmowy. Naszym czytelniczkom i czytelnikom również powinny przypaść do gustu. Dlatego w każdy piątek zapraszamy do lektury przeglądu prasy kulturalnej.

Problem z Algierczykiem polega na tym, że zostaje on zatrzymany w obrazie-fantazmacie niczym owad w bursztynie; powstały w wyniku opresji kolonizatorów, staje się dla nich elementem widowiska, które mogą oglądać z bezpiecznej odległości; tak dużej, by ten obraz alienacji nie zagroził ich własnej podmiotowości – o twórczości Frantza Fanona pisze Jakub Momro.

Gdy system edukacji zawodzi, na straży staje osobista mitologia. Interpretacja, jakiej chłopiec poddaje postać słonia-ojca, sytuuje się w centrum narracji. Ostatecznie figura słonia służy dorastającemu bohaterowi przede wszystkim do odkrywania prawdy o samym sobie – o książce Mariusza Gołosza i Julii Juzyk jak umierają słonie duże i ciężkie? pisze Karolina Zdunek.

W mikrocyklu Rzucić wszystko i założyć antykwariat prezentujemy sylwetki wybranych osób związanych zawodowo z wtórnym rynkiem książki. O gdańskim antykwariacie Kolifink, założonym i prowadzonym przez Martę Zep, pisze Krzysztof Żwirski.

Rankine wtłacza nas w swoje somatyczne objawy. Stres wywołany przez kolejne sytuacje prowadzi do obsesyjnych myśli, zagnieżdża się w snach, anektuje każdą wolną przestrzeń – o książce Claudii Rankine Obywatelka. Amerykańska liryka pisze Magdalena Kargul.

Problematyka polityczna splata się w powieści z kwestią podziałów społecznych i uprzedzeń etnicznych; oprócz przemocy wobec kobiet jest to równie trwałe dziedzictwo kolonializmu – o Muszlach wróżbiarki Aissatou Forêt Diallo pisze Monika Kucab.

Percival Everett, świadomy magicznej mocy języka, posługuje się nim jako bronią, co jest naturalne, bo polem bitwy jest tu fikcja literacka. Słowo staje się narzędziem wymierzania sprawiedliwości, gdyż nie można w tej sprawie liczyć na naturę, Boga ani historię. Pozostaje trzymać się magii języka – mówi Tomasz Macios, tłumacz Drzew, w rozmowie z Amelią Sarnowską.

W redakcji „Dziennika Literackiego” wertujemy różnego rodzaju czasopisma w poszukiwaniu interesujących tekstów. Wyławiamy artykuły, które nas intrygują, poruszają, prowokują do rozmowy. Naszym czytelniczkom i czytelnikom również powinny przypaść do gustu. Dlatego w każdy piątek zapraszamy do lektury przeglądu prasy kulturalnej.