Teksty

Teksty, które przechwytują Hutchinson, Morrison i NourbeSe Phillip, uwikłane są w kolonialne ideologie i języki. Świadomi własnego zadłużenia w tej mowie, autorzy z góry zakładają swoje niepowodzenie w dotarciu do pełnej opowieści o historii – o twórczości M. NourbeSe Philip, Ishiona Hutchinsona i Yeddy Morrison pisze Izabela Poręba.

Dziewczyństwo nie jest neutralnym etapem rozwoju, lecz przestrzenią intensywnej pracy kultury, języka i władzy – pisze Agata Araszkiewicz.

Agata Puwalska próbuje podkreślić, że każde spojrzenie jest zdolne zmienić obiekt czy zjawisko, na którym się skupia. Poetka nie szuka jednak nowej możliwości poznania pozazmysłowego, ponieważ szybko orientuje się, że wszystkie interakcje ze światem obciążone są perspektywą podmiotową – o Alis Ubbo Agaty Puwalskiej pisze Karolina Górnicka.

Książka Mizielińskiej jest narracją troski, z dość rzadko widoczną w polskiej literaturze figurą opiekunki; jest próbą – udaną – oddania złożoności opieki, ukazania jej w wymiarach instrumentalnym i emocjonalnym – o Księdze umarłych Joanny Mizielińskiej pisze Barbara Woźniak.

Róża Ostrowska, pisarka i scenarzystka teatralna, zmarła w Gdańsku w Niedzielę Palmową 25 marca 1975 roku. Pięćdziesiąt lat po przedwczesnej śmierci autorki Wyspy ukazał się wybór jej najciekawszych utworów w autorskim opracowaniu profesor Ewy Graczyk, z którą rozmawia Anna Sadowska.

Niepokoje znanego nam świata prześwitują przez wykreowaną rzeczywistość. Uważa się dość powszechnie, że literatura fantasy ma charakter eskapistyczny. Z całą pewnością nie dotyczy to tej opowieści – o Aż zobaczycie ogień Pawła Majki pisze Jacek Sobota.

W redakcji „Dziennika Literackiego” wertujemy różnego rodzaju czasopisma w poszukiwaniu interesujących tekstów. Wyławiamy artykuły, które nas intrygują, poruszają, prowokują do rozmowy. Naszym czytelniczkom i czytelnikom również powinny przypaść do gustu. Dlatego w każdy piątek zapraszamy do lektury przeglądu prasy kulturalnej.

Marcin Kościelniak uprawia pisarstwo nieskażone obojętnością, osadzone w aktualności, a jednocześnie powiązane z przeszłością. Tak dzieje się w jego książce Aborcja i demokracja. Przeciw-historia Polski 1956–1993, której patronują Michel Foucault i Jacques Derrida – pisze Anna Burzyńska.

Prawie trzyletnia terapia przebiega pod znakiem niezwykle bolesnej szarpaniny między przepełnioną poczuciem winy Didion a jej córką. Dostrzegamy tu znajome tropy zagubienia, zaniechań, błędów i niesymetrycznych relacji, skutkujące całkowitym nieprzystosowaniem córki do życia – o Notatkach dla Johna Joan Didion pisze Agata Pyzik.

W jaki sposób możesz zachować dystans, opisując najbliższą osobę, którą uważnie obserwujesz od chwili jej narodzin? Jak opiszesz kogoś, kto pojmuje świat zupełnie inaczej niż ty (a właściwie to zupełnie inaczej niż ktokolwiek ci znany)? – o powieści Elizy Kąckiej Wczoraj byłaś zła na zielono pisze Marcelina Sobczak.

Książka wykracza poza samą formułę świadectwa, choć mimo upływu czasu, osiemdziesiąt lat po wojnie, gdy nadal pojawiają się ludzie podważający prawdziwość Holocaustu, wciąż jest to uzasadniona funkcja tego rodzaju tekstów – o powieści Kapo Aleksandara Tišmy pisze Aleksandra Wojtaszek.

Wyobraźmy sobie pomarańczę, po której chodzi mucha. Obraz ten zasugerował czytelnikom geograf ­Wacław Nałkowski (ojciec pisarki Zofii i rzeźbiarki Hanny), aby wyobrazili sobie kształt Ziemi. Zofia Król, autorka Drogi przez łąkę…, w ramach eksplorowania świata zaproponowała odbiorcom towarzystwo pomarańczowego ludzika z Google Street View – pisze Ewelina Adamik.