Teksty

Surrealny język pozwala autorce w ciekawy sposób zestawiać kolejne obrazy i rekwizyty, przechodzić od jednego obiektu czy układu obiektów do kolejnego – o tomie poezji Tylda Amelii Żywczak pisze Michał Memeszewski.

W redakcji „Dziennika Literackiego” wertujemy różnego rodzaju czasopisma w poszukiwaniu interesujących tekstów. Wyławiamy artykuły, które nas intrygują, poruszają, prowokują do rozmowy. Naszym czytelniczkom i czytelnikom również powinny przypaść do gustu. Dlatego w każdy piątek zapraszamy do lektury przeglądu prasy kulturalnej.

Pisarka ze wschodnich Niemiec zdobywa światowe uznanie, pozostając jednocześnie kontrowersyjną postacią we własnym kraju. Historia Jenny Erpenbeck to opowieść o pamięci, stracie i sile literatury – pisze Monika Wolting.

Nie twierdzę, że Mokry w Solaryszach tworzy projekt samoświadomego antyposthumanizmu. Jego decyzja o umocnieniu pozycji człowieka to raczej poza, stroszenie piór, swoista strategia obronna wyłącznie przeciwko nieokreślonym danym i algorytmom – o najnowszym tomie poezji Marcina Mokrego pisze Irmina Bloch.

„Poezja nocy i grobów” – ten nurt, utożsamiany z melancholią, refleksją nad śmiercią, nad tragicznym przemijaniem, oraz z głęboką, intymną medytacją, pozostawił wyraźne ślady w Godzinie myśli Słowackiego i jego najwcześniejszych utworach, czego do tej pory wystarczająco nie podkreślano – pisze Hubert Nienałtowski.

Zawsze mnie pociągała idiomatyczność dobrych tekstów poetyckich, to, że są sobą tylko w języku, w którym powstały. I że nie da się ich sparafrazować, a już na pewno sprowadzić do anegdoty czy historyjki – mówi Dariusz Sośnicki w rozmowie z Romanem Honetem o swoim najnowszym tomie wierszy Reprezentacja zwierząt.

Bohaterowie dramatów o przyszłości wydają się oblepieni, obrośnięci nieznaną materią, która anihiluje ich ludzką, porośniętą pleśnią przeszłość – o antologii dramatu współczesnego Rok 2081. Teksty dla teatru przyszłości pisze Łucja Iwanczewska.

Kwiaty, dziewice i upiory… trzeba czytać raczej jak słownik czy encyklopedię, to znaczy sięgać po nie w miarę potrzeby lub chęci i otwierać tam, gdzie znajdują się poszukiwane informacje – o najnowszej książce Elżbiety Zarych pisze Michał Gliński.

W redakcji „Dziennika Literackiego” wertujemy różnego rodzaju czasopisma w poszukiwaniu interesujących tekstów. Wyławiamy artykuły, które nas intrygują, poruszają, prowokują do rozmowy. Naszym czytelniczkom i czytelnikom również powinny przypaść do gustu. Dlatego w każdy piątek zapraszamy do lektury przeglądu prasy kulturalnej.

W „Dzienniku Literackim” opublikowaliśmy tekst Zuzanny Sali Podawać w wątpliwość własne łzy, poświęcony książkom mającym wywoływać w nas wzruszenie. Następnie na naszych łamach ukazały się artykuły polemiczne Piotra Sadzika, Anny Chromik i Magdaleny Nowickiej-Franczak. Poprosiliśmy Zuzannę Salę o podsumowanie dyskusji. Przedstawiamy nadesłany tekst.

Czytana dzisiaj książka Harpman nie jest wywrotowa, a zaproponowana przez autorkę prawie trzydzieści lat temu interpretacja wydaje się obecnie dość anachroniczna – o drugim wydaniu Orlandy Jacqueline Harpman pisze Izabella Adamczewska-Baranowska.

Autor skupia się na podważaniu narracji, w ramach których Śląsk przedstawiany jest jako monokulturowy, katolicki oraz uległy wobec władzy, z własnym konserwatywnym etosem pracy – o Republice Węglowej Dariusza Zalegi pisze Mikołaj Kwapień.