Teksty

W mikrocyklu Rzucić wszystko i założyć antykwariat prezentujemy sylwetki wybranych osób związanych zawodowo z wtórnym rynkiem książki. O antykwariacie Ministerstwo Starych Książek przy ulicy Czystej w Krakowie pisze Krzysztof Żwirski.

Co i kogo mamy przed oczami, gdy słyszymy w Polsce słowo „lewica”? Przez pryzmat jakich doświadczeń na nią patrzymy? Jak ją uchwycić w codziennym życiu, aby znaleźć głosy lewicowe poza logiką towarową? – o książce Dawida Kujawy W myśl prawa geometrii. Jak lewica przestała się martwić i pokochała logikę towarową pisze Anna Cieplak.

Początkowo wizja pisania o zamrożonych emocjach wydawała mi się bardzo pociągająca. A tym bardziej – wizja pisania o zamrożonych emocjach na podstawie dwóch powieści – o książkach Jen Beagin i Ottessy Moshfegh pisze Agnieszka Wójtowicz-Zając.

Tadzio, Tadek, Tadeusz: oto portret prawdziwy, zwielokrotniony, zmieniający się nie tylko w czasie i pod wpływem wydarzeń zewnętrznych, ale przede wszystkim mieszczący w sobie tragedie i sprzeczności – o książce Nieocalony. Tadeusz Borowski. Biografia Marty Byczkowskiej-Nowak pisze Magdalena Brodacka-Dwojak.

Czy w dobie permanentnego kryzysu bicie na alarm ma jakikolwiek sens? Kto lub co miał(o)by być naszym kanarkiem w kopalni? Jak, o czym i dlaczego w ogóle opowiadać w cieniu katastrofy? – o twórczości Judith Schalansky pisze Paulina Frankiewicz.

W redakcji „Dziennika Literackiego” wertujemy różnego rodzaju czasopisma w poszukiwaniu interesujących tekstów. Wyławiamy artykuły, które nas intrygują, poruszają, prowokują do rozmowy. Naszym czytelniczkom i czytelnikom również powinny przypaść do gustu. Dlatego w każdy piątek zapraszamy do lektury przeglądu prasy kulturalnej.

Wskutek mojego rekonesansu biograficznego Ewa – Ascher, Aszerówna, Aszer, Librowiecka, Librowiczowa – stała się dla mnie konkretnym człowiekiem, osobowością z ciekawą historią, kobietą z krwi i kości – o pierwszej tłumaczce Buddenbrooków Thomasa Manna pisze Jerzy Koch.

Wszystkie doświadczenia literackie, artystyczne i ludyczne, ale także zainteresowania językiem mówionym, formą popularną i dialogiem między „literaturą wysoką” a kulturą masową, przenikały rzecz jasna do wszystkich jego utworów, a niektóre z nich trafiały na scenę – o tekstach piosenek Raymonda Queneau pisze Jacek Olczyk.

Nie samym pisaniem żyją twórcy. Co odciąga ich od pracy literackiej, co zaprząta im myśli? Jak autorki i autorzy odnajdują się w niełatwej rzeczywistości? Z czego rezygnują, by móc tworzyć? Na te i inne pytania staramy się znaleźć odpowiedzi w cyklu Kiedy nie piszą. Tym razem Małgorzata Bugaj rozmawia z Dominiką Słowik.

Żyć w próchniejącym, łuszczącym, rozpadającym się czasie horyzontalnym. Tak założono w prawie człowieka. Ożywać poza ułudami nostalgii w czasie wertykalnym, od pruskich prapoczątków ku górze, ku powierzchni. Tak założono w prawie roślin – o Wilkach Marzanny Bogumiły Kielar pisze Przemysław Rojek.

W Wesołych Świąt wszystko jest ze sobą tak precyzyjnie powiązane, że kiedy czytelnik kończy lekturę, w jego sercu wręcz narasta tęsknota za jakąś dłuższą ślepą uliczką dysfunkcjonalną wobec fabuły! – o debiutanckiej powieści Wojtka Sokoła pisze Paweł Dunin-Wąsowicz.

Książka doczekała się niemal setki analiz i interpretacji, a jej autor przez długie lata usiłował uzupełnić lub poprawić wybrane części tego monumentalnego dzieła, tworząc kolejne tomy – o powieści Pamięć Pétera Nádasa pisze Kinga Piotrowiak-Junkiert.