Teksty

Nasza część nocy to z jednej strony wciągająca fabuła, z drugiej – interesująco zbudowana struktura powieściowa, z trzeciej wreszcie – tekst dający się czytać na kilku poziomach i na kilku poziomach polityczny – o powieści Mariany Enríquez pisze Tomasz Pindel.

Nazwanie duchowego spadkobiercy Złotych Kurczaków po prostu Wrocławskim Festiwalem Komiksów Niezależnych w ogóle nie wchodziło w grę. Na stole znalazło się ponad trzydzieści propozycji, z których ostatecznie wyłoniły się Podziemne Kocury – o współczesnym komiksie niezależnym i festiwalu Podziemne Kocury z Martą Falkowską rozmawia Dominika Gracz-Moskwa.

W redakcji „Dziennika Literackiego” wertujemy różnego rodzaju czasopisma w poszukiwaniu interesujących tekstów. Wyławiamy artykuły, które nas intrygują, poruszają, prowokują do rozmowy. Naszym czytelniczkom i czytelnikom również powinny przypaść do gustu. Dlatego w każdy piątek zapraszamy do lektury przeglądu prasy kulturalnej.

Tajemnicze wydarzenie (zamach? nieszczęśliwy wypadek?) o dalekich następstwach politycznych staje się kanwą wielowątkowej, opartej na prawdziwej historii fabuły, w kolejnych rozdziałach ukazującej losy osób zaangażowanych w dochodzenie w sprawie Walerego Bagińskiego oraz Antoniego Wieczorkiewicza – o powieści Azard Pawła Kozioła pisze Michał Koza.

Historia zaczyna się intrygująco. Przyglądamy się zmaganiom mieszkańców pewnej osady usytuowanej gdzieś na odludziu. Członkowie grupy zbierają w lesie grzyby, unikają drapieżnych zwierząt, a wieczorami, gdy siedzą w swoich prymitywnych chatkach, marzą o rowerach i samolotach. O co tu chodzi? – o powieści Przełęcz Kira Bułyczowa pisze Marta Sobiecka.

W „Dzienniku Literackim” opublikowaliśmy szkic Zuzanny Sali Podawać w wątpliwość własne łzy, w którym autorka odnosiła się do książek mających wywoływać w nas wzruszenia. Piotr Sadzik częściowo kwestionował jej tezy w artykule Zaufać (niektórym) łzom, Anna Chromik zaś w szkicu Odczepić się od własnych łez – do zapisów trojga autorów nawiązuje Magdalena Nowicka-Franczak.

Kim są, dokąd zmierzają, czego potrzebują? Koła, kluby, grupy, ekipy i związki. W tym cyklu oddajemy głos wspólnotom literackim. Reprezentujące je osoby mogą przedstawić się czytelniczkom i czytelnikom za pomocą dowolnej formy przekazu, o ile tylko hardware i software „Dziennika Literackiego” tę formę przetrawią. Dziś na naszych łamach gości Bialski Klub Literacki „Maksyma”.

Tym, co autorka biografii podkreśla i co powraca na każdym etapie lektury, jest ruch. Oczywiście ruch fizyczny w sensie dosłownym: Halina uwielbiała chodzić, przemieszczać się, rzadko korzystała ze środków transportu, nawet kiedy czuła się gorzej – o Upartym sercu. Biografii Haliny Poświatowskiej Kaliny Błażejowskiej pisze Radosław Kobierski.

Nie samym pisaniem żyją twórcy. Co odciąga ich od pracy literackiej, co zaprząta im myśli? Jak autorki i autorzy odnajdują się w niełatwej rzeczywistości? Z czego rezygnują, by móc tworzyć? Na te i inne pytania staramy się znaleźć odpowiedzi w cyklu Kiedy nie piszą. Tym razem Małgorzata Bugaj rozmawia z Elżbietą Łapczyńską.

W redakcji „Dziennika Literackiego” wertujemy różnego rodzaju czasopisma w poszukiwaniu interesujących tekstów. Wyławiamy artykuły, które nas intrygują, poruszają, prowokują do rozmowy. Naszym czytelniczkom i czytelnikom również powinny przypaść do gustu. Dlatego w każdy piątek zapraszamy do lektury przeglądu prasy kulturalnej.

Autorka kreuje podmiot zanurzony w katastrofizmie intymnym, mikroskopowym, w którym to nie świat się wali, lecz kruche ludzkie cząstki odsłaniają własną podatność na rozpad – o tomie wierszy Skroń Marleny Niemiec pisze Olga Rembielińska.

Żaden mit nie pozwala uciec od myśli, nie daje pewności. Zamrożona Artis („witryfikacja”, „krioprezerwacja”, „nanotechnologia”) cały czas tkwi w głowach Rossa i Jeffreya, i to wcale nie jako odpowiedź na odwieczne pytania – o Zero K Dona DeLillo pisze Michał Domagalski.