Teksty

Publikowała w tygodniku „The New Yorker”, w „The Atlantic Monthly”, w „Harper’s Magazine” i w „Przekroju”. Pijała herbatę z Eleanor Roosevelt, przepisywała dla Tuwima Kwiaty polskie, przekonała Kosińskiego, żeby napisał Malowanego ptaka – o Mirze Michałowskiej z autorką jej biografii, Moniką Ksieniewicz-Mil, rozmawia Agata Napiórska.

Trafostacja tkwi korzeniami w klasyce literatury dziecięcej i młodzieżowej, tchnie bezczasowością, dzięki której do najlepszych książek dla młodych czytelników i czytelniczek z przyjemnością sięga się później również w wieku dorosłym – o najnowszej powieści Agnieszki Wolny-Hamkało pisze Weronika Mamuna.

Zdjęcia przedstawiające poetów Nowej Fali tworzą szczególny zbiór w dorobku Helander. Towarzyszyła ona twórcom przed długi czas, zanim jeszcze ich teksty zapisały się w historii literatury – o sztuce fotograficznej Joanny Helander i albumie Co będzie świadectwem. Pokolenie ’68 i inni pisze Anna Arno.

To książka wymykająca się kategoryzacjom. Sytuuje się między intymnym dialogiem z greckimi konceptualizacjami Erosa a akademickim traktatem o safickim języku miłości. Jest przede wszystkim ćwiczeniem ze słuchania i interpretacji – o Słodko-gorzkim erosie, debiucie eseistycznym Anne Carson, pisze Hanna Zawadka.

Hosein osadził swój utwór w Trynidadzie lat 40. XX wieku. To czas, w którym dominacja kolonialna zaczyna erodować, a władza zostaje przekazana mieszkańcom wyspy, niepotrafiącym odnaleźć się w nowych realiach – o Głodnych duchach Kevina Jareda Hoseina pisze Julia Dynkowska.

Bohaterowie tych książek bywają potworni, najczęściej są dziwni, a czasem nijacy, za nic na świecie nie chcesz się z nimi utożsamiać, właśnie dlatego że dostrzegasz niepokojące podobieństwo między wami. Autorka nie chodzi na kompromisy, traktuje pisanie śmiertelnie poważnie – o twórczości Ottessy Moshfegh pisze Zofia Zaleska.

Ostatnio dzięki wspaniałym przekładom pojawiły się w polszczyźnie utwory poetyckie, rozbudowane poematy, których głównym tematem, czasem jedynym, jest właśnie wojna – o najnowszych tłumaczeniach książek Ishiona Hutchinsona, Alice Oswald i Jorge Volpiego pisze Wit Szostak.

To tylko dwadzieścia trzy wiersze, niewiele ponad trzydzieści słów w tych najbardziej obszernych: obiektywistyczne obserwacje, liryczne konfesje, akty oskarżenia, humanistyczne gesty przeprosin i próby wchodzenia w interakcję z tym, co poza nami – o najnowszym tomie poetyckim Wyrazy współczucia Julii Szychowiak pisze Jakub Skurtys.

Dostajemy tekst przyziemnie sensualny: jego bohaterem jest rozgrzany przez słońce, odwrócony plecami do morza, zakurzony i skamieniały Oran, a jednocześnie są nim zawieszone w czasie i przestrzeni rozważania o byciu w świecie – o Minotaurze albo popasie w Oranie Alberta Camusa pisze Paulina Frankiewicz.

Powieściowa fabuła osadzona zostaje na ziemiach Oksytanii w trakcie wojen albigeńskich, zwanych również krucjatą katarską. Głównego bohatera, Jerzego z Montoliu, poznajemy, gdy jest jeszcze dzieckiem – o Synastrii Marcina Świątkowskiego pisze Łukasz Kucharczyk.

W rzeczywistości Erna to zupełne przeciwieństwo jej matki. Jest nieśmiała, milcząca i często zamyślona. Nie lubi swojego wyglądu, uważa, że jest brzydka, i z niechęcią patrzy w lustro – o relacjach matki i córki w powieści E.E. Olgi Tokarczuk pisze Barbara Kobylańska.

Poetka zrobiła „krok w nieskończoność” właśnie dzięki uważności na „miękkość futra i zapach róży”. Chciała zostać zapamiętana jako delikatna, uduchowiona, młoda (koniecznie!) kobieta, ale jej twórczość okazała się większa i bardziej zniuansowana niż wizerunek, który wykreowała autorka – o recepcji poezji Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej pisze Zofia Ozaist-Zgodzińska.