Teksty

Nie samym pisaniem żyją twórcy. Co odciąga ich od pracy literackiej, co zaprząta im myśli? Jak autorki i autorzy odnajdują się w niełatwej rzeczywistości? Z czego rezygnują, by móc tworzyć? Na te i inne pytania staramy się znaleźć odpowiedzi w cyklu Kiedy nie piszą. Tym razem Małgorzata Bugaj rozmawia z Joanną Gierak-Onoszko.

Elegancki przedmiot na biurko kończy się serią wierszy w autorskiej formie „puzzli”. Każdy tekst zawiera sześć lub dwanaście numerowanych fragmentów (najczęściej pojedynczych zdań) oraz coś w rodzaju podsumowania czy wniosku, zapisanego kursywą – o najnowszym tomie poezji Marka Krystiana Emanuela Baczewskiego pisze Janina Szczur.

Reymont wyruszył z wiernymi na początku maja 1894 roku. Była to pielgrzymka zorganizowana z okazji stulecia insurekcji kościuszkowskiej. Pewnie dlatego ktokolwiek w prasie się nią w ogóle zainteresował. Pisarz szedł z konkretnym dziennikarskim zamówieniem – o debiutanckiej książce Władysława Reymonta pisze Marta Kwaśnicka.

Moim celem nie jest wyprowadzenie komiksu poza „Komiksowo”, ale sprawienie, by został on uznany za literaturę. Nie powinniśmy oceniać dzieła przez pryzmat medium, ale przez pryzmat treści. Niech komiksy, książki i filmy istnieją obok siebie, podzielone wyłącznie według kryterium gatunku – mówi Ottoich w rozmowie z Dominiką Gracz-Moskwą.

Publikacji tej nie można zawężać do opowieści o człowieku, który całe pokolenie młodych czytelników nad Wisłą zaraził obrazkowymi mitami o superherosach w rajtuzach. To również opowieść o fenomenach kultury masowej po przełomie – o książce Projekt Rust. Wywiad rzeka. Marcin Rustecki w rozmowie z Jakubem Demiańczukiem pisze Paweł Chmielewski.

Kim są, dokąd zmierzają, czego potrzebują? Koła, kluby, grupy, ekipy i związki. W tym cyklu oddajemy głos wspólnotom literackim. Reprezentujące je osoby mogą przedstawić się czytelniczkom i czytelnikom za pomocą dowolnej formy przekazu, o ile tylko hardware i software „Dziennika Literackiego” tę formę przetrawią. Dziś na naszych łamach gości Grupa Wydawnicza Alpaka.

W Zjazdach… zauważamy nieśmiałe zwiastuny konwencji horrorowej, z którą jest dziś kojarzona Enríquez, a Buenos Aires, gdzie toczy się akcja powieści, odgrywa tu równie ważną rolę jak w późniejszych utworach autorki – o debiucie Mariany Enríquez pisze Natalka Suszczyńska.

Spartakus… z pewnością przysporzy trudności interpretacyjnych czytelnikom nieodbierającym na częstotliwościach Wróblewskiego, ale będzie lekturą inspirującą tych, których odbiorniki nastawione są na drapieżne idiomy, koncepcje uniwersalnej świadomości, rozszerzony materializm i brutalne przekraczanie kondycji jednostki – o książce Grzegorza Wróblewskiego pisze Dawid Kujawa.

Król w Żółci to w zasadzie aperitif, który chyba w pełni zaspokaja apetyt na dalsze odkrywanie dorobku Chambersa. Mamy tu przegląd pisarskich sprawności tego twórcy – od gotyckich opowiadań na granicy ramoty do przyzwoitych obyczajowych miniatur – o książce Richarda W. Chambersa pisze Olga Żyminkowska.

Myślę, że poezji jest bliżej do filmu niż prozie. Pier Paolo Pasolini mówił, że poezja to obraz, znak. To tak jak ujęcia. Wiersze mają w sobie wszystkie elementy: wizualne, montażowe, dźwiękowe – mówi reżyserka Jagoda Szelc w rozmowie z Barbarą Klicką.

W porównaniu do świeżego, dynamicznego i ekspresyjnego Miasta ze szkła adaptacja Duchów, młodsza od niego o trzy dekady, jest mocno zachowawcza i staroświecka, bliższa powieści ilustrowanej niż komiksowi, choć kilka razy zastosowano tu kadrowanie i dymki – o komiksowej adaptacji Trylogii nowojorskiej Paula Austera pisze Marceli Szpak.

Portrety psychologiczne postaci skrywają się w rozproszonych szczegółach, które należy wyławiać z wartkiego nurtu gęstych, piętrzących się i epicko rozbudowanych zdań. Różnorodne tło społeczne, kulturowe i przyrodnicze odzwierciedla tu szeroką rozpiętość współczesnego świata – o książce A świat trwa László Krasznahorkaiego pisze Daniel Warmuz.