Pasmo: Rozmowy

Moim celem nie jest wyprowadzenie komiksu poza „Komiksowo”, ale sprawienie, by został on uznany za literaturę. Nie powinniśmy oceniać dzieła przez pryzmat medium, ale przez pryzmat treści. Niech komiksy, książki i filmy istnieją obok siebie, podzielone wyłącznie według kryterium gatunku – mówi Ottoich w rozmowie z Dominiką Gracz-Moskwą.

Myślę, że poezji jest bliżej do filmu niż prozie. Pier Paolo Pasolini mówił, że poezja to obraz, znak. To tak jak ujęcia. Wiersze mają w sobie wszystkie elementy: wizualne, montażowe, dźwiękowe – mówi reżyserka Jagoda Szelc w rozmowie z Barbarą Klicką.

Niesamowitość od samego początku stanowiła integralną część literatury japońskiej. Podobnie jest zresztą w przypadku literatury innych kultur czy obszarów językowych, gdzieś u swego zarania będącej próbą zrozumienia tego, co niezrozumiałe, oswojenia absolutu – mówi Andrzej Świrkowski, badacz i tłumacz literatury japońskiej, w rozmowie z Anną Marchewką.

Zacząłem intensywnie wietrzyć wszystkie możliwe pokoje. Przedpokoje. Kuchnie. Mogło być też tak, że po prostu poszedłem do pracy, skończyłem tę całą zabawę w akademię i to sporo zweryfikowało – o swojej twórczości i najnowszym tomie poetyckim 5 mówi Szymon Bira w rozmowie z Kamilem Kawalcem.

W tej książce pieczołowicie wydłubałem z pamięci poszczególne sygnały, które świadczyły o tym, że nasza odrębność może być przykra, kłopotliwa, a nawet bolesna – mówi Maciej Hen, autor książki Tratwa z pomarańczami, w rozmowie z Mateuszem Demskim.

Inwazja rosyjska na Ukrainę sprawiła, że dziennikarze zaczęli cytować całe akapity Cesarzowej Piotra, szczególnie te dotyczące Rosji. I wszystko było tu aktualne. Wystarczyło zamienić nazwę miejscowości Narwa na Irpień lub Bucza – mówi Kristina Sabaliauskaitė w rozmowie przeprowadzonej przez Katarzynę Kachel podczas kongresu PEN Clubu w Krakowie.

Kiedy ktoś mówi: „na scenie ważna jest literatura”, od razu pojawiają się głosy, że chodzi o teatr dotrzymujący tak zwanej wierności autorowi. A tu wcale nie chodzi o wierność, ale o intelektualną lojalność – mówi Jacek Kopciński, autor zbioru felietonów Widok z Koziej, w rozmowie z Magdą Huzarską-Szumiec.

Nigdy nie należałem do grona ludzi, którzy mieli czołobitny stosunek do Karoliny Lanckorońskiej. Postanowiłem lepiej ją poznać, ponieważ była ona jedną z pierwszych kobiet, którym udało się zrobić habilitację z historii sztuki – mówi Marcin Wilk, autor książki Jedyna. Biografia Karoliny Lanckorońskiej, w rozmowie z Magdą Huzarską-Szumiec.

Często wiersze przydarzają mi się w momentach napięcia, stresu, gdy dużo się dzieje. A tak wewnętrznie to musi zaistnieć jakaś próżnia, gdzie można będzie zassać i nazwać elementy świata przedstawionego. Tę próżnię często ściskają nerwica, depresja albo jakaś nieokreślona, ciężka świadomość – mówi Przemysław Suchanecki w rozmowie z Romanem Honetem.

„Często najciekawsze są i najwięcej mówią te nie do końca zaplanowane treści, położone tak trochę obok głównej linii tekstu. Dla mnie praca z wierszem to pewnego rodzaju sprzężenie zwrotne – ja wpływam na tekst, a on wpływa na mnie” – z Agatą Puwalską rozmawia Roman Honet.

W powszechnej świadomości Anna Iwaszkiewicz postrzegana jest przede wszystkim jako żona słynnego pisarza. Dlatego zależało mi, by wydobyć ją z cienia Jarosława Iwaszkiewicza i pokazać jako twórczynię, postać osobną, indywidualną – mówi Sylwia Góra, autorka książki W stronę Anny, w rozmowie z Magdą Huzarską-Szumiec.

Był postacią wyjątkową na mapie teatralnej Polski. Jego przedstawienia w jednych wzbudzały zachwyt, przez innych były ostro krytykowane. Niewielu wiedziało, jak historia Swinarskiego i jego wewnętrzne demony wpływały na los stwarzanych na scenie postaci. Tajemnice te odsłania Beata Guczalska w rozmowie z Magdą Huzarską-Szumiec o książce Konrad Swinarski. Biografia ukryta.