Teksty

W zasadzie każda z historii malarek jest historią walki o siebie, o swoją sztukę. Jest też historią walki z męską dominacją, która nie pozwalała kobietom studiować w akademiach, nie wspominając nawet o możliwości poznawania ludzkiego ciała podczas lekcji rysowania aktów.

W najgłębszej warstwie najnowszy tekst dramatyczny Pakuły niesie ze sobą uwalniającą moc śmiechu, a właśnie jego pozbawiona jest towarzysząca nam na co dzień religia. Może nawet: religia panująca. Tymczasem gdy wokół narasta mrok i przemoc, kiedy nie wiadomo, co przyniesie jutro, śmiech jest ucieczką – może jedyną, na jaką nas stać. O dramatach Mateusza Pakuły pisze Jacek Wakar.

Na tom Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego Przeszłość zagarnia swoje piękne dzieci składa się cykl 55 wierszy skonstruowanych z precyzyjnie dobranych elementów autobiograficznych, geograficznych, społecznych i historycznych.

Bolaño pisze cudze życiorysy tak namiętnie, że trudno nie fantazjować o jego własnej egzystencji, smutnie i dziwnie autentycznej, zaśpiewanej mimochodem, pośród wielu różnych próz. Mateusz Górniak przy okazji premiery Dzikich detektywów, pisze o twórczości Roberto Bolaño.

Zbiór opowiadań Macieja Dobosiewicza też odrabia lekcje pragnienia, podrywania się do lotów bez gwarancji powodzenia, jakby z wiarą, że tylko tak warto próbować – o Laszowaniu pisze Anna Marchewka.

Najnowsze powieści Mateusza Pakuły Skóra po dziadku i Ewy Wieżnawiec O wilku mówiono w izbie – choć zanurzone w odmiennych rejestrach gatunkowych i stylistycznych, a także osadzone w innych topografiach – obrazują, jak ściśle to, co osobiste, splata się z tym, co zbiorowe, i w jak znaczącym stopniu to, co wydarza się we wspomnianej Wielkiej Historii, formuje jednostkowe losy.

To znaczące, że bohaterowie Latronico otaczają się nie tylko przedmiotami, ale też ideami vintage: podejrzewają, że świat, w którym przyszło im żyć, jest duchowo martwy, więc pozostaje im tylko nostalgia, otaczanie się fragmentami wspaniałej, bardziej „autentycznej”, ale martwej przeszłości.

Węgierskie morze – ten tytuł to autocytat, nawiązanie do wiersza Kit. Czyli nic nowego? Pozory mogą mylić, na gruncie poezji bywa tak nader często. Zaczynając kształtowanie swojego autorskiego języka, Marcin Sendecki wychodził od poetyki napięcia, objawiającej się w pozostawionych na końcach wersów spójnikach i przyimkach czy pozbawionych łącznika metaforach.

Tu nic nie musi się drukować, nie ogranicza nas objętość pisma, nie wspominając o dystrybucji. Obserwacje tego rodzaju nieuchronnie prowadzą do utopijnej wizji niekończących się polemik, dogłębnych analiz, wyczerpujących omówień, które toczą się w czasie wyznaczonym przez lekturę i wyłącznie przez nią. Prawda, że brzmi kusząco? Właśnie dlatego postanowiliśmy spróbować.

To, co mnie uderza szczególnie, to świadoma, twórcza determinacja w zakwestionowaniu modernistycznego mitu Artysty – jako samotnego geniusza, który tworzy z tajemniczego impulsu i zazdrośnie strzeże swojego dzieła, by zbudować swój autorytet. Plakaciary – jak przekornie je nazywam – nie bały się rozpraszania autorstwa, anonimowości, za którą stoi wspólne działanie.

„Wskrzeszenie figury czarownicy przez ruch feministyczny, domagający się uznania pracy reprodukującej życie we wszystkich jego wymiarach za ukryte, lecz podstawowe źródło wartości dodatkowej, nie jest tu przypadkowe. Wskazuje bowiem na kluczowy aspekt wyzysku i poddaństwa kobiet w patriarchalnym kapitalizmie”. O Kalibanie i czarownicy Silvii Federici.