Teksty

Mimo że oba utwory dotyczą osobnych zjawisk, ich interpretacje prowadzą ku podobnym polom problemowym. Można je określić jako opowieść o kryzysie wielkich narracji, o nierozerwalnej więzi mitu z ludzką egzystencją oraz o katastrofizmie wpisanym w ludzkie doświadczenie – o najnowszych książkach Jacka Soboty i Jakuba Walickiego pisze Łukasz Kucharczyk.

Gry paragrafowe, gry książkowe, paragrafówki, gamebooki – wszystkie te nazwy są synonimami i określają jedno zjawisko z pogranicza światów gier i literatury. Są to utwory, w których wcielający się w bohatera odbiorca decyduje o kolejności czytanych akapitów – o grach paragrafowych pisze Krzysztof Firkowski.

W powieściach i opowiadaniach Chińczycy przepracowują własne przyspieszenie modernizacyjne, niepewność jutra, cichy lęk przed nieznanym, a także dumę z odzyskanej sprawczości – o chińskim science fiction pisze Aleksandra Suchecka.

Przed przystąpieniem do analizy gradaptacji dzieła Lema warto zauważyć, że także inni, współcześni mu klasycy literackiej SF nie zawsze mogli liczyć na udane adaptacje swoich fabuł do formuły gry wideo – o teatralnych, filmowych i komputerowych realizacjach twórczości Stanisława Lema piszą Natalia Kańduła, Szymon Piotr Kukulak i Jakub Gomułka.

Nikodem powołuje do życia nową subdyscyplinę, opartą na nieco może bezczelnym i prowokacyjnym, a na pewno niecodziennym geście zajrzenia w przestwór cudzej jamy ustnej. I to nie byle czyjej, bo narodowych wieszczów – o Dentomachii… Michała Nikodema oraz motywach stomatologicznych w literaturze XX i XXI wieku pisze Monika Ładoń.

Wierzę, że spotkanie z prozą Blechera pozostawia w nas głęboki ślad, dotykając naszych największych atawistycznych lęków – tych związanych z chorobą, samotnością, śmiercią. Równocześnie skłania nas do refleksji nad tym, jak korzystać z życia i mimo wszystko dążyć do względnego dobrostanu – o Dziełach zebranych Maxa Belchera pisze Olga Bartosiewicz-Nikolaev.

Była to grupa studentów, którzy „chcieli więcej”, intensywnie studiowali Strzemińskiego, ale także łaknęli samorozwoju podług idei pracy u podstaw. Regularne spotkania, dyskusje, wspólna praca – o Oneironie. St-53 pisze Jakub Jakubik.

Bohaterowie tych książek bywają potworni, najczęściej są dziwni, a czasem nijacy, za nic na świecie nie chcesz się z nimi utożsamiać, właśnie dlatego że dostrzegasz niepokojące podobieństwo między wami. Autorka nie chodzi na kompromisy, traktuje pisanie śmiertelnie poważnie – o twórczości Ottessy Moshfegh pisze Zofia Zaleska.

Ostatnio dzięki wspaniałym przekładom pojawiły się w polszczyźnie utwory poetyckie, rozbudowane poematy, których głównym tematem, czasem jedynym, jest właśnie wojna – o najnowszych tłumaczeniach książek Ishiona Hutchinsona, Alice Oswald i Jorge Volpiego pisze Wit Szostak.

Dostajemy tekst przyziemnie sensualny: jego bohaterem jest rozgrzany przez słońce, odwrócony plecami do morza, zakurzony i skamieniały Oran, a jednocześnie są nim zawieszone w czasie i przestrzeni rozważania o byciu w świecie – o Minotaurze albo popasie w Oranie Alberta Camusa pisze Paulina Frankiewicz.

Poetka zrobiła „krok w nieskończoność” właśnie dzięki uważności na „miękkość futra i zapach róży”. Chciała zostać zapamiętana jako delikatna, uduchowiona, młoda (koniecznie!) kobieta, ale jej twórczość okazała się większa i bardziej zniuansowana niż wizerunek, który wykreowała autorka – o recepcji poezji Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej pisze Zofia Ozaist-Zgodzińska.

Chłopackość nie jest precyzyjnym terminem. Nie ma w polskiej krytyce literackiej ani w literaturoznawstwie wyczerpujących interpretacji czy badań, które wyjaśniłyby znaczenie i potencjał tej kategorii oraz komplikacje z nią związane – o zjawisku chłopackości w literaturze pisze Maciej Duda.